Our number one…

Αν και δυστυχώς δεν πρόλαβα πριν 4 μέρες να γράψω για την «επέτειο», δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνω καθόλου και έτσι τα γράφω σήμερα! Τη Δευτέρα 21 Μαϊου 2007 γιορτάζαμε τα 2 χρόνια από την περιβόητη βραδιά 21 Μαϊου 2005 στο Κίεβο. Φυσικά εμείς που αγαπάμε την Έλενα δεν την είχαμε ξεχάσει αυτή τη μέρα και μιας και είναι και η μέρα της γιορτής της, κάνουμε διπλή γιορτή!! Εϊπα όμως να θυμίσω τι έγινε γιατί απο ότι βλέπετε δεν πρόκειται να το ξαναζήσουμε!!

Η Έλενα λοιπόν το 2005, με τη δυναμική του 2004 με το Σάκη που βγήκε τρίτος ενώ πολλοί τον περίμεναν και πρώτο, πάει στη Γιουροβίζιον με το My number one(με απόφαση του κοινού το τραγούδι) και όλοι έλεγαν για προφητικό τίτλο. Συγκεκριμένα ο τίτλος ήταν λίγο επικίνδυνος γιατί μπορεί να έβγαινε τελευταία και μετά να γελάνε όλοι με τον τίτλο αυτό. Βέβαια τελικά κατάφερε να δικαιώσει τον τίτλο και μετά από μια καταπληκτική εμφάνιση μας έφερε την πρώτη θέση που χρόνια θέλαμε σε αυτό το θεσμό. Δε θα ξεχάσω ποτέ την εμφάνισή της αυτό το βράδυ. Θυμάμαι ότι ήμουν σπίτι και έφτιαχνα τοστ(είμαι πλέον προληπτική σε αυτό!!!) και βγαίνει εκείνη την ώρα η Έλενα στη σκηνή. Ξεκινά να τραγουδά και τη βλέπω λίγο μουδιασμένη. Ακουγόταν στη φωνή της ότι είχε άγχος. Οι προσδοκίες ήταν πολλές, το κοινό αγαπούσε το τραγούδι και προσπαθούσε να ανταπεξέλθει. Μετά το ρεφραίν όμως, με την μεγάλη αποδοχή όσων βρίσκονταν στο στάδιο και με τον ποντιακό χορό και τα «κόλπα» επί σκηνής άρχισε να λύνεται και να βλέπουμε μια άλλη Έλενα. Μια Έλενα που δεν είχαμε δει μέχρι τότε. Μια Έλενα που κατακτούσε τη σκηνή, σε μάγευε, σε καθήλωνε και απλά ένιωθες ότι δεν υπάρχει άλλη. Το τραγούδι τελειώνει χωρίς να το πάρεις είδηση και το κοινό απλά είναι ξετρελαμμένο. Η απόδειξη έρχεται μερικές ώρες αργότερα, όταν αρχίζουν τα 12άρια να πέφτουν βροχή και όλη η Ευρώπη να βγάζει με διαφορά πρώτη την Έλενα. Αξέχαστες οι στιγμές που την δείχνει στο green room όσο δίνονται οι βαθμολογίες να είναι χαρούμενη και συγκινημένη, βλέποντας σιγά σιγά ότι πάει για πρώτη θέση. Όταν πια ανακοινώνεται και επίσημα η πρώτη θέση, η Έλενα και όλη η ομάδα πετάει στα σύννεφα. Με μια σημαία δε σταματά να πανηγυρίζει. Ανεβαίνει στη σκηνή, παίρνει τα βραβεία της και λέει ξανά το τραγούδι που της χάρισε την πρώτη θέση και απέδειξε τελικά ότι ο τίτλος δεν ήταν τυχαίος! Αυτή τη φορά δεν υπήρχε άγχος, δεν υπήρχε τρεμάμενη φωνή, παρά μόνη συγκίνηση και ευτυχία. Μάλλον δεν το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα. Μπορεί και στο ξενοδοχείο που στήσαν μετά πάρτι με σαμπάνιες να μην το συνηδειτοποίησε. Πιστεύω όμως το συνειδητοποίησε για τα καλά πια με την επιστροφή της στην Αθήνα με την υποδοχή που της επιφύλαξαν και τον τόσο κόσμο που την περίμενε στο κέντρο να την υποδεχτεί και ν τη χειροκροτήσει.Και πού να ήξερε ότι με την ανακοίνωση της νίκης το ίδιο βράδυ βγήκε ο κόσμος στο Σύνταγμα να γιορτάσει τη νίκη της, όπως θα γιόρταζε κάποιο μεγάλο γεγονός(πχ αθλητικό) Ξαφνικά από τη μια στιγμή στην άλλη η Έλενα, από την κοπέλα από τους Antique που ξεκινούσε σόλο καριέρα, έγινε Η ΕΛΕΝΑ, η εθνική μας τραγουδίστρια όπως την αποκαλούσαν, καθιερώθηκε και τουλάχιστον στην Ελλάδα, εν μια νυκτί έφτιαξε την καριέρα της. Μετά από αυτό δεν μπορούσε κανείς να πει κάτι για εκείνη, να μην πει μια καλή κουβέντα. Η Έλενα κατάφερε ότι δεν κατάφερε κανείς άλλος. Ούτε ο Σάκης, ούτε η Άννα, ούτε κατά διάννοια ο Σαρμπέλ. Απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι η πρωτιά δεν έρχεται επειδή έχεις πολλά χρόνια στο τραγούδι, ούτε επειδή κάνεις τούμπες(sorry Σάκη!!). Έρχεται ύστερα από ομαδική δουλειά και ομαδικό πνεύμα, όταν έχεις ΟΛΑ τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται. Ξεκίνησε με καλό promo tour, με μεγάλη υποστήριξη της ΕΡΤ, με την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου που επίσης έκανε ό,τι μπορούσε, με Χρήστο Δάντη-Ναταλία Γερμανού ως συνταγή της επιτυχίας, με χορογραφία Φωκά Ευαγγελινού, με φωνητικά Άλεξ Παναγή, με υποστίρηξη από κοντά(αλλά ποτέ στο προσκήνιο)από τον Τόνυ, από το γεγονός ότι είχε ζήσει την ομογένεια και την ψήφισαν περισσότερο, από το γεγονός ότι πήρε ψήφους από τις Σκανδιναβικές χώρες μιας και ζούσε στη Σουηδία και τέλος από το γεγονός ότι εκείνα τα τρία λεπτά πάνω στη σκηνή ήταν καλή ερμηνευτικά, κινησιολογικά και εμφανισιακά. Αυτό είναι η Γιουροβίζιον. Αυτά όοοολα σε μεγάλο βαθμό τα απαιτεί η πρωτιά. Τουλάχιστον μέχρι τότε γιατί πλέον ο θεσμός έχει περάσει σε άλλη φάση. Η Έλενα ήταν το κλείσιμο μιας ποπ εκδοχής της Γιουροβίζιον.
Δε θα ξεχάσω όμως ΠΟΤΕ τη Γιουροβίζιον της Αθήνας για έναν και μόνο λόγο: την Έλενα. Αν και δεν βρήκα εισητήρια για τον τελικό πήρα εισητήρια για όλες τις πρόβες, μόνο και μόνο για να απολαύσω την Έλενα. Ήθελα να είμαι εκεί να της πω ένα «ευχαριστώ» για τη γιορτή αυτή που την έφερε στην Ελλάδα και ζούμε αυτό το πανηγύρι από κοντά. Και όταν βγαίνει στη σκηνή να πει το Number One τελικά όλος ο κόσμος ήθελε να της πει αυτό το «ευχαριστώ». Έλληνες και ξένοι χάρηκαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον με την εμφάνιση της Έλενας και τραγουδούσαμε όλοι μαζί, για να της πούμε τα μπράβο και από «κοντά». Για όλους όσους δεν ήταν στο Κίεβο την προηγούμενη χρονιά. Ήταν πραγματικά μαγική, αν και τραγούδησε λιγότερο πραγματικά ξεσήκωσε τον κόσμο. Τα ίδια και στο mambo. Όλοι οι Έλληνες που ήδη το ξέραμε να τραγουδάμε μαζί(όλοι όμως!!) και οι ξένοι απλά να την απολαμβάνουν κι ας ακούν το τραγούδι πρώτη φορά!Το χειροκρότημα που έλαβε ήταν μεγαλύτερο και από της Άννας. Αυτό μπορώ να το πω. Αν και όλοι φωνάζαμε για το Everything, το χειροκρότημα για την Έλενα ήταν το κάτι άλλο. Την επόμενη του τελικού το BBC είχε ένα άρθρο με τιτλο: Έλενα Παπαρίζου-Η νικήτρια και του 2006, λέγοντας ότι για άλλη μια φορά ήταν μαγική, αναφερόταν και στο mambo και έλεγε ότι πραγματικά αυτή η γυναίκα καθηλώνει και αξίζει περισσότερα. Δεν είναι και λίγο νομίζω αυτή η κριτική από το BBC…
 Το επίσης καλό με αυτή την κοπέλα είναι ότι ΠΟΤΕ δεν πήραν τα μυαλά της αέρα. Θα μπορούσαν να πάρουν ακόμα και από τα 19 της όταν έφερε την Τρίτη θέση στη Γιουροβίζιον με τους Antique χωρίς καμιά υποστήριξη και χωρίς να ασχολείται κανείς. Και ήταν μόνο 19… Φυσικά και θα έπρεπε(όλοι το περιμέναμε) να πάρουν τα μυαλά της αέρα μετά τη νίκη της στη Γιουροβίζιον το 2005. Μας διέψευσε όμως και σε αυτό η Έλενα. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν είχε δει τη Γιουροβίζιον ως κάτι το μεγάλο, κάτι το ιδιαίτερο. Ήταν για εκείνη ένας διαγωνισμός, ένα σόου που πήγε για να δείξει την αγάπη της για την Ελλάδα(είναι πάντα διαφορετικά όταν ζεις πολλά χρόνια εκτός Ελλάδας και πάντα αυτά τα άτομα βλέπουν αλλιώς την πατρίδα τους), για να περάσει καλά και να δείξει και σε όλη την Ευρώπη τον εαυτό της και την Ελλάδα. Ενώ όλοι περιμέναμε μετά τη μεγάλη επιτυχία της Γιουροβίζιον να μας αφήσει και να μας αφήσει και να ξεκινήσει διεθνή καριέρα, η Έλενα μας διαψεύδει και σε αυτό. Μένει εδώ και κάνει μια υπερ-επιτυχημένη χρονιά με το Γιώργο Τσαλίκη και καθιερώνεται πλέον ως μεγάλο όνομα στις αθηναϊκές πίστες. Ήταν δηλαδή σαν επιβεβαίωση της αποδοχής που είχε την 21^η Μαϊου. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν πήγε στο εξωτερικό, γιατί προτίμησε να μείνει εδώ είπε ότι απλούστατα δεν θέλει να κάνει ό,τι κάνουν όλοι, δηλαδή μετά τη νίκη να πάνε στην Ευρώπη, να εξαργυρώσουν δηλαδή την επιτυχία του ενός τραγουδιού και τέλος. Προτιμά να περιμένει να κάνει αργά και σταθερά βήματα και να γίνουν όλα στα χρόνο τους. Εξάλλου όπως είπε άλλη φορά, τι νομίζει ο κόσμος; Ότι επειδή κέρδισες τη Γιουροβίζιον σου ανοίγουν όλες οι πόρτες και σε κηνυγάνε οι δισκογραφικές; Δεν είναι έτσι. Και για να επιτύχεις κάτι στο εξωτερικό θέλει σκληρή δουλειά, δυνατή υποστήριξη από πίσω (εταιρέια, μάνατζερ) και φυσικά τύχη. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το πρώτο της αγγλόφωνο άλμπουμ σε όλη την Ευρώπη και τραγούδια της αρχίζουν να παίζονται σε διάφορα μέρη της ηπείρου. Ακόμα όμως η Έλενα εδώ και κάνει μια ακόμα επιτυχημένη χρονιά με τον Πασχάλη Τερζή. Όπως είπε συνεργάστηκε με τον Πασχάλη Τερζή γιατί ήταν σαν όνειρο,το ήθελε πολύ. Σύμφωνα με κάποια πράγματα που άκουσα του χρόνου το χειμώνα, μάλλον δε θα είναι Ελλάδα. Με κάθε επιφύλαξη γιατί με την Έλενα ποτέ δεν ξέρεις αλλά μακάρι επιτέλους όλα να της πάνε καλά και να πάρει την απόφαση της μεγάλης αλλαγής ώστε να αναγνωριστεί και παρέξω. Γιατί όπως ξέρει καλά και η ίδια η προώθηση της Γιουροβίζιον τέλειωσε και τώρα πρέπει να μπεις στην κανονική μουσική και να αποδείξεις ότι αξίζεις. Αν το σκεφτείτε η Γιουροβίζιον είναι σαν ένα ριάλιτι. Όσο είσαι μέσα ο κόσμος σε λατρεύει, αλλά όταν βγεις πια έξω και μετά από λίγο καιρό σε ξεχάσουν, τότε πρέπει να αποδείξεις μόνος σου αν αξίζεις να μείνεις. Και αν αξίζεις θα μείνεις…

Εμείς όλοι που την ξέρουμε και βλέπουμε ότι σίγουρα έχει το χάρισμα για πολύ μεγάλα πράγματα(και φαίνεται άλλωστε και στο πρώτο αγγλόφωνο άλμπουμ της), απλά ευχόμαστε να τη γνωρίσουν κάποτε όλοι και να δουν ότι αυτή η κοπέλα πραγματικά έχει τα φόντα για μεγάλη καριέρα. Το σημαντικό όμως είναι να παραμείνει όπως είναι, αυθεντική και προσγειωμένη, να είναι πάντα καλά και να κάνει αυτο που θέλει ΕΚΕΙΝΗ! Γιατί μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι δεν είμαι σίγουρη αν θέλει να βγει προς τα έξω και την πιέζουμε άδικα. Να κάνει δηλαδή αυτό που πραγματικά θέλει! Να είναι πάντα καλά.Και στην υγεία της, και με τον εαυτό της και με όλους. (Και Χρόνια Πολλά πολλά για τη γιορτή της!) Και εδώ να μείνει θα την απολαμβάνουμε εμείς! Οι υπόλοιποι χάνουν!!

 

 

Helena you will always be our Number One!!! 

Tereza